Geistliche Impulse zur Jahreslosung

Predigten

Predigt zur Jahreslosung 2010

von Pfarrer Manfred Günther, ins Plattdeutsche übertragen von Ihne de Boer, Emden

Jesus seggt:
Jau Haart erschreckt nait.
Lövt an Gott und lövt an mi.
(Johannes. 14,1)

Laiv Gemeen.
„Jau Haart erschreckt nait. Lövt an Gott und lövt an mi!“ As van heil alleen sind uns Gedank’n ja nu tau uns sülst goahn un wi froag’n, wat uns nu dann pesönlich an’t Schweell vant nai Johr vefehrt of bang moakt: Wat kummt in dai komm’de 12 Moant up uns doal? In dai Welt, int Politik und Wirtschaft, oaber ok un dat heil besünners: In uns Famili’n un in uns eig’n Lem’t. Wat vör Leid/Pien wacht up mi? Gift dat Tie’n van Trüür? Bliv ik gesund?
„ Jau Haart erschrecke nait.“ Wi stoahn ant Döör, van dai in poor Stüün anfangde nai Johr, un föhl’n uns as’n bang Kind. Dai Döör is noch schloot’n, düster un bitje unheimlich. Wi wait’n nait, wat deachte licht. Helles of wat Düsters? Wat mois, of wat uns bang moakt? Und wi zöger’n noch, dai Döör op’n tau moak’n un intau tree’n. Dat is nait licht, dai ooll Johr tau veloat’n un rove tau goahn int unbekannte, in’t Nai.
Ik will eenmoal disse Bild van dai Döör upnehm un noch wat wiede utmoal’n. Viellicht help uns dat, van all dat freei tau worr’n, wat uns Staap’m hemmt un uns Haart so schworr moakt. Viellicht kann dat oaber ok uns Glaub’n un uns Vetrau’n stark moak’n un uns Hoop skenk’n, dat wi bliet un ohne Angst rovergoahn, int nai Joahr.
Dat Bild wat ik jau nu vört Og’n stell, is dat van heil groot Hus mit’n heilbült Döörn un heilvöl Zimme’s, dai achte disse Döörn lieg’n. Dat is dat Bild van uns Lem’t, wat ik jau nu moal’n will. Wi – jede un jaide van uns – goahn dör disse Huus mit dai völ Rüm’n. Een Döör noatanner worr’t van uns op’’n moakt, 60-, 70-, 80- of sogoar 90-moal dait suk dai nai Döör vör uns op’n, - wenn Gott dat will! Dann dör staap’n wi dai vör uns frööm Zimme’s. Wi nehm in uns up, wat jaide Rüm’te an Gaut’s un Stuur’s vör uns bereit hoalt. Wi holl’n uns ‘n heil Johr in dai Rüm’te up, un stoahn dann, wen’f all in’t Zimmer ken’n lehrt un erfohrn hem, an een nai Döör.
Vandoch sall nu dai Döör taut nai Joahr 2010 op’n goahn. Oabe wi zögern noch. Wat seehn wi dorr, wenn dai Döör nu Gliev vör Gliev op’n gait. Hollt dai nai Rüm’te vör uns Glück un Bliedtskup bereit? Of wacht Trüür un Pien up uns. Well seehn wi dorr, well kummt uns integ’n? Van well mut’n wi uns veabschied’n. Un dann dai drings’te Froag: Gift dat in dai nächste Zimmer noch weer’n nai Döör vör uns? Kiek wi uns, bevör wi dai nächste Döör op’n moak’n un over dai Drüppel goahn, noch eenmoal in dai Zimmer um, dai wi nu in por Stün’n veloat’n daun.Ik denk, dat is gaut, ween wi uns Blick noch eenmoal taurüch daun, um dat in uns Erinnerung’n in präg’n un viellicht in Gedank’n mitnehm of geordnet taurüch loat’n, bevör man wiede gait.
Heil achtern, up dai anner Siet van disse Rühm’te dai wi verloat’n wööll, stoahn all dai gaut Vorsätze, dai wi uns vör 12 Mon’t vörnohm harn. Dit un dat wullt’n wi loat’n. Een of anner wulltes’sen wi unbedingt besök’n. Joah, un wat is ut uns wichtigste Vörsatz worr’n – uns Lem’t sull mehr Sinn un Düp’te krieg’n. - Wat is eenlik dorvan wohr worr’n?
Un haarn wi uns ok nait vörnohm, mehr ut dat Woort van Gott herut tau lem’n, tau denk’n, tau Arbei’n, tau Entscheid’n.... Wi wulltes’sen hum, uns Gott, endlek bi uns mehr Platz un mehr Bedüt’n in rüm’n. So as hum dat ok ja tau staiht. Dat wat wirklich Wichtech is, dat Wesentliche sull’tes bi uns groot worr’n, un nait so vööl dai eig’n Intressen, dai äußerliche Dinge, der bedütungslösse Kroam van disse Welt. Ok wullt’n wi uns Eigensinn taurüch dräng’n, uns ewige Ichsucht...... Bitje mehr vör dai anne’n le’m, uns Nächste un ok dai in de Frömde tau help’n, hör bi taustoahn, worrt nödech was. Wat hät sük dorvan erfüllt? Wat hät uns wirklich van disse Vorsätze in dai ofloop’nde 365 Doag’n bestimmt un begleitet?
Ja un dann dorr aachten, mit’n in’t Lücht van dai Rüm’te, erkenn wi ok al dai blied, dai gaut
Erlebnisse vant ofloop’nde Johr, dai hät ja ok geb’n. Dai wundebor moi Stün’n, dai Bliedskub, dat Glück. Dai Erfohrung’n, dai Laivde taun een Minske, dai gaut Woor’n, dai wi wesselt hem, dai Hülp, dai uns anboo’n wur, dai vör uns überraschende gaut Utgang van’n Soak, dai uns erst so vööl Sörg moakt hät. Dann dat Tausegg’n, dai uns berufliche Taukunft seker’n dait, dat gesuun’n Kind, dai Enkel dai uns skunk’n wuur.
Dorhen worr all dai moi Soak’n stoahn, kiek’n wi geern henn. Dat hät uns blied moakt, un uns Haart licht un freei. Doag’n wassen dat, an dai wi geern levt hem un blied wassen. - Oaber hem wi eigentlik immer vör all dat dankt, wat wi kreeg’n hem? Was uns dat een Lob an’t Geber aller gaut Goab’n weert, of is uns vööl dorvan as uns eeig’n Verdenst vörkoom? Erfolch, dai uns doch tau stuuhn, uns Arbeit, uns Leistung!
Un wenn dat doch anner’s was bi uns, worr hät uns dai Dankborkeit so bewegt, dat wi dann wiede skenkt hem, wat wi kreeg’n hem? Oaber hät dai Geber aller gaut Goab’n nait viellicht nedderkroat dat bi uns erreichen wullt: dat wi wiedeskenk’n, wat hai uns gift? Joah, wassen wi hum dat nait eigenlik sküllech, dai Gott van all dat Gaud, dai Heer van uns Lebenshuus un van jaide Rüm’te dorrin, dai wi dörr lop’n, dai Heer van uns Johr’n?
Dorr an’t anner Sied, an dai düster Wand, hem wi all dai schliimm, belastene Begebenheit’n vant oflopende Johr henn stellt. Dorrhenn tau kiek’n, faalt uns nait licht. Dat wassen stuur Tied’n, in dai uns dat schlecht gung un wi fok nait wussen, waut wiede goahn sull. Fok haar’n wi dat Gefööhl, as wenn uns dai Luft of-schnört wuur un uns Glaube dai Twiefel wiek’n dee. Dorr sind ok all dai schliimm, maal Moment’n vant vergangene Johr: Dai Minüt’n in Angst, dai Stünn in Schworrmaut, dai Oagenblick’n van Arge’r, van Wut un Entäuschung......
In jaide Rüm’te, dai wi bit vandoch döörmet’n hem, blev ok Schlimmes un Düsternes taurüch. Immer was dat so. Oaber: Wööl wi nait ok dat Stuurs ut dai Hand van Gott neeh’m? Wööl wi nait all, wat uns wiedefohrt, vör hum bedenk’n, sin Stimm dorrin hör’n, dai Wink’s of Taik’n van sin Hand erkennen? Un wulltes’sen wi nait all dat, wat wi belevt hem, ok in Gebet vör hum utbraai’n, vör sin Woort prüfen, um dorrin Hülp un Weisung tau empfang’n? Wauvööl is van all dat, wat wi vörhaar’n int oflopende Johr, wohr worr’n? Of --un nu mutn’f eehrlek ween-- wau min’n?
„Jau Haart erschrecke nait.“ Wehr stoahn wi an nai Dörr un achter hör is dat weehr genau so: Wi finn weehr Soak’n of Dinge vör, Erfohrung’n un Erlebnisse – un wi mut’n -of wi wööl’n of nait – mit hör umgoahn, mit hör kloar koom. Un Ve-nacht um 12, is dai Moment weehr dorr, worr wi dai Dörr op’n moak’n dürrn. Hem wi genuch Maut dorr tau?
„Lövt an Gott un lövt an mi“ segg’t Jesus. Wi moak’n also dai Dörr op’n in’t Glauben un in’t Vertrau’n up Gott un up uns Heer Jesus Christus. Dat stimmt, all wat wi beleem daun, is noch unbekannt un op’n is noch aachte dai Schweell vant nai Dörr. Nix gornix, is all seker un fast, so dat wi uns dorrup verloat’n könn. Nur dat een staiht felsenfest un is 100% seker: „Lövt an Gott un lövt an mi“ Dai Heer van t Huus, dai uns een nai Leem’s-rüm’te op’n moakt, will bi all, wat wi beleem – of gaut of schlecht- debi weehn! Hai büt uns vandoch sin Hand an, uns tau begleit’n. Hai skenkt uns vandoch dai Mögelkeit, sin Jüngerin of Jünger tau worr’n, hai skenkt uns nai Chancen, sin Wohrheit tau begrieb’n un gift uns Lem’t een nai Anfang.
Dit kann nu dat Johr weeh’n, in dai uns Vörsätze wohr - un Wirklichkeit worr’n: Vandoch kön’n wi dai erst Staap in een Zukunft mit Gott daun, in dai wi Dank un Bitte jaide Dag int Gebet vör hum breng’n un mit hum lem. Dit kann dai Rüm’te van uns Huus worr’n, in dai wi schliimm trürege Erfohrung’n moak’n, wi wesentliche Entscheidung’n treffen maut’n, dai mois’te un glückligs’te Erlebnisse hem. All is noch op’n aachte dai Dör. Dat kummt sovööl druup an, wat wi mit dat, wat wi vörfin’n, daun, mit wat’förn Haltung wi Gott inteeg’n goahn! Dai Glaube an Gott, dat Vertrau’n up sin Gnade un Gedüld mit uns daun dorbi help’n .
Wi hem dai Klink all in Hand. Fut drück’n wi hum andoal. Loat uns nu all dat, wat uns bang, befang’n un ofschreckt an’t Dörschwell oflegg’n. Ok dai Twiefel, of dat in 2010 beeter worr´n kann mit uns un uns Lem’t. Loat uns oflegg’n ok dai Urdeil over uns sülm’st: Ik kann mi ja doch nait meehr ännern! Un ok dai Sküld, dai wi in’t oflopende Johr doahn hem. Gott vergift uns hör!!
Nix sall uns meehr belast’n. Wi sind freei! Wi treehn in dai nai Rüm’te van uns Lem’t un dank’n Gott: 365 Dog’n mett dat Zimmer. An jaide Dag will uns Heer bi uns weehn van Schmörns bit Oab’ns. Mit hum kön’n wi dai nai Rüm’te getrost betreehn un dörstap’n. Hum hört dai heil Huus. Oaber hai hätt uns dai overloat’n, vör dai Johrn van uns Lem’t. Dat licht nu an uns, of wi hum dai Platz dorrin geeb’n, dai hum tau staiht. Wor Gott mit uns levt un arbeit, dorr is keen Angst un Schreck’n meehr. Wi goahn heil seker un fast an sin Siet. Un ok uns Sküld, dai wi uns immer weehr upload’n, droag’n wi nait alleen.Hai nimmt uns hör of, wenn’f hum dorrum beet’n.
Wenn’f in koom’de Johr ok düste Stünn beleem daun, lövt mi, wi sind nait alleen. Mit dai Hülp van uns Voader int Himmel kön’n wi all bestoahn, wat uns vewacht. Un sülst wenn wi ut disse Huus in een anner goahn maut’n, Gott verlett uns nait. Hai gait mit uns un hätt dai nai Huus all kloar vör uns – dör Jesus Christus, uns Heer, dai uns vandoch tauseggt: „ Jau Haart erschreckt nait. Lövt an Gott und lövt an mi.“

Link: http://www.predigt-eichendorf.de

geschrieben von Pfarrer Manfred Günther am 20.12.2009 um 18:05 Uhr.

*

[zur Übersicht]