Geistliche Impulse zur Jahreslosung

Predigten

Preek’n overt Johreslosung 2009 taut Oltjohrsdach 2009

von Pfarrer Manfred Günther, Mücke
umgesetzt vonIhne de Boer, Emden

Lk. 18,27: Wat bi Minsken unmögelk is, dat is mögelk bi Gott

Lev Gemeen!
Dat is heil komisch mit disse Woort: Dai maist’en van uns segg’n seker, wenn’s dat Woort hör’n, joa, so is dat, genau so. Un wi hem ok overhopt keen Bedenk’n, disse Vers as Joahreslosung an tau nee’m. Ne in’t Gegendail, wi fin hum moi, recht un wohr’r. Oaber – un hier woart dat ee’m seltsoam – wat dee’n wi as Bewies seeg’n, wenn uns nu een frog’n dai: Worr häst du dat dann all belevt, dat bi Gott watt mögelk worr’n is, wat nemoal bi die unmögelk was? Of wenn du bi anner Minsken kick’st, worr bis du dann Tüüch worr’n, dat de wat pessair’t is, wat noa uns Verständnis hail un dall utschlot’n was, noit har gebör’n dürst.
Joah lev Gemeen ik löv, dorr mut wi dann all’n saitje noadenk’n. Of nait, joah dorr mun’f all hell Tied over noahdenken. Und dann faalt uns tau uns sülmst vielicht in, dart ik vör Joahr’n so Krank wass und dann doch wehr hel gesund worr’n bin. Oaber: har’n ik dorr nait - nur’n gaud Dokte´r? Mit anner Woor’n: Dat ik gesund worr’n bin, was dat nait eb’n doch all bit dai Minsken mögelk?

Off dorr kum’t mi uns Noaber in’t Sinn, dai so lang all Arbeitslos was, un nu endlech wehr Arbeit kreg’n hätt. Hai sülst un ok wi anner’n, hemm all gochen Hoop mehr hat. Oaber bi all uns Christlichkeit, worrum sull wi dann dor Gott bemühn, dai dat mögelk moakt hätt? Worrum nait hell nüchten fast stell’n: Dor was nu nedderkroat moal ‘n Steh frai und dai pass genau vör uns Noa’be!

Lev Gemeen. Ne ik will jau nait dai Glauben doran nehm, worvan dai Jahreslosung prot. In’t teg’ndail. Oaber dai Dinge, dai bi Gott mögelk sind, ji mut’n all entskül’ng, dai sind nait so billech un min, ne dat is all mehr as dat wi noa’n Krankheit weer gesund worr’n, of dat Minske noa laang Tied weer’n Arbeitssteh finn’t. Ne, dat pessärt jaide Dach bi disse een of anne un ok bi uns. Wenn wi van dat prot’n, wat nur bi Gott oder nur dör Hum pessär’n kann, dann mun’f all an wat Groteres denken, an wat wundebores, wat jaide Erwartung un jaide Erfohrung sprengt. Un sowat gift dat eb’n ok. Un hier erwist suk dat dann, dat bi Got wirklich Dinge mögelk worr’n, dai noa uns Minskenverstand heill un dall unvörstellbor sind!
Ik bin sok’se Dinge in dai letzte Week’n dörr een up dai eerst Blick gor nait so bedün’de Soak up Spoor koom: In dai letz’t Novemberdoag’n van dai nun geroade oflop’de Joahr laip in’t Flimmerkist – nett as in’t jaide Haar’st dai „Bambi-Verleihung“ . Un nett as jaide Johr, gaft een gol’n Rehkitz vör dai Staar’s van’t Film un Fernsehen, ut dai Mode un dai Popmusik. Nix besünnes sowiet. Oaber doch, een „Bambi“ was wat hail absolut Besünes. Dai wur in dai Kategorie „Engagement“ verge’m un gung an dat Kinderhospiz „Bärenherz“ in Wiesbaden. Stellt jau dat mol vör: Dor tritt een Modeschöpfer up, dann een angehimmelte Entertainer, dann amerikon’se Pop-Ikone, dai Tennisspöler un ehmoleger Wimbeldesieger un schließelich dai Schauspöler, dai vör sien Lebenswark eehrt wur ... joa un dor tüsch’n irgendworr har man doch wirklich dai Maut fun’n een Inrichtung as „Bärenherz“ also een Hus, in dai dodkran’k Kinner hör leest Leb’ms-Week’n verbreng’n dai sülweg’st Pries tau verleehn. Wau paas’t dat tausom’m? Dai glitzernde unnortül’ke Schein-Welt van dai Stars un Prominen’n, dai umjubelte Riek’n un Schönen – un dann dai Gründer van’t „Bärenherz“, een fastangestellte Mitarbeiderin ut dai Inrichtung, un een Ehrenamtliche, dai hör Kindje was ok in’t Hospiz stür’m, sietdem was sai ohne Geld, un nu hulp un begleitet sai fraiwillech dai lütje arm dodkraank Kinner bit Staarm - bit tau’d letz’t Dach.

Laiv Gemeen, ik löf ji verstoahn, wat ik main: dat is so dör un dör ungewön’nelk, dat skient in dai Hochglanzwelt vant Show un Fernseh’n doch nu wirklech keen Platz tau heem. Bi dai Sportle’s, dai Skauspöle’s, Schloagersängers un dai anner Promis gaiht dat um dat Leem’t, um Minsken, dai man geer’n hört oder taukikt un um angeneehme Gedank’n – bie dai Priesträger oaber van „Bärenherz“ gaiht dat um dai Dod, um dat schlimmste, wat uns all bevör staiht, oaber hier noch eenmol in dai allerschlimmste Förm, dat gaiht um dat Starm van Kinner, dai erst nedderkroat anfang heem - tau Leem. Vör mi is dat’n Wunner west, dat dai Veleiher’s van’t dai Bambis so wat wocht heem. Ik löv, hier sind wi Tüg’n vör wat worr’n, wat bi dai Minsken in disse unwirkliche Scheinwelt nemol nait mögelk is – un doch was dat mögelk! Ik bin de van Overtücht: Hier hätt Gott hail klorr sien Haan’n int Spöl hat. Oaber dat is noch nait eenmol all: Dat Wunner gaiht noch wied’e, vööl wieder. Wau dai Cheff van dai Inrichtung un dai Mitarbeides over hör doch - vör dai maisten van uns - ok unvörstellbor Arbeit proot’n kun. Nait nur, dat sai disse Arbeit, vör dai uns doch grauen wür – bi dai maisten jedenfalls van uns – , overhopt all so laang Tied utholl un daun kön’n.

Joa, sai kun de ok van proot’n, dat ok noch dül’k wur: Dat is’n hail anstreng’de Arbeit, un sai fordet ‘n hailbült van een, oaber trotzdem vermittelt dai Begleitung dodkrank Kinner wat hail Wertvolles, dat man nait mehr missen much, un will, un dat – man mach dat in disse Tausommenhang ja overoknait segg’n – ok noch groot un daip Freude skenkt. Un sülvst dai Frau, dai hör eig’n Kind velor’n har, kun van disse Freude un disse daip un wesentliche Erfahrung bi hör stur Arbeit proot’n. Ok hier laiv Gemeen wist sük vör mi wer’n Wunner, un dai worr’t dorrin dülk, dat hier Soak’n pessär’n, dai bi Minsken aigentlek unmögelk sind un nur dör dai Kraft vant Gott pessär’n kön’n.
Un immer noch sind wi nait bie’t groß’te Wunner, of loat uns bee’ter segg’n biet Kern vant Wunner ankoom, as hai an’t Oab’nt van dai Bambi-Verleihung vör uns Oog’n un Ohr’n kwam, oabe dorrvan will ik nu proot’n: So hät dai Maude, dai hör Kind in’t Hospiz bit tau’d Dod begleitet hät, dat ut drükt:“Dann is min Kind up dai Flögels van Engel devan floog’n!“ Hier kummt nu also dai Glaube, dai wi as Christen hem dür’n, int Spöl. Un all dai anner Betreuer van dai dodkraank Kinner, dai man in dai lütje Film over „Bärenherz“ seehn kun’tes, hem dat segg’t - of utstroahlt: Dai Kinner, dai wi mit uns Laiv’de bit an’t Schwell van’t Dod föhrn, goahn nait in’t Dod, ne, sai goahn in’t Leem’t, nait in’t Düstern, sai goahn in’t Lücht, nait in’t Vergeet’n, sondern dorrhenn, worr sai bi Gott ewig beworr’t worr’n - un tau Hus sind.

Dat so een Glaube, soon Gewissheit – overtüchtwehn - mögelk is, dat kummt nait uns sülvst. Dat Minsken , dai sokse schlim’m, unendlich seehr daun’de Ehrfahrung’n moakt hem, tau soon Glauben un Vetrau’n fin’n, dat is - dorrvan bin ik felsenfest overtücht – Gott sien Wark an hör. Segg’n wi nait, wenn Oll hör Kind velaisen, dat is dat schlimmste, wat man suk vörstell’n kann? Un segg’n wi dann nait ok: Dat wunnert mi nait, wenn dai Oll over disse Schicksol dat lööm an Gott verlaisen? Oaber loat uns wehr noa dai Hospiz “Bärenherz“ kiek’n: Worr wi doch nu an un versük verwachen daun, dat Minsken, dai tachtäglich sokse endgültige Offskaid neh’m maut’n, hör Glauben unmögelk fastholl kön’n, dorr is dat hail un dal anners, genau umgekehrt, as wi uns dat denk’n. - Wat bi dai Minsken unmögelk is, dat is mögelk bi Gott. Disse Glaube un aigentlich jaide Glaube, dai ja fok genuch teg’n hail düstere Erfohrung’n fastholl worr’t, tell’t vör mi tau disse Dinge, dai wi nait sülm’st daun kön’n, dor bruk’n wi Hülp, dai nur van Boom koom kann.
Joa laiv Gemeen, dor gift dat oaber noch eeneche Gefährt’n van disse stark Glauben, dai dann maisten’s immer tausom’m uptreh’n: Dai Hoop, dai Laiv’de, oaber ok dai Treue un dat Sukdrup-Verloat’n kön’n. Un immer is dat dann wehr so, dat ut dai Wunner vant dai Glauben dai anner Wunner’s entstoahn. Un doch fracht man suk immer wehr, wieso kan’n Minske, der laang Tied nur Stuurs un Leidvolles belevt hätt, trotzdem so fast drup hop’m, dat suk sien Schicksol noch eenmol dreit? -Wail hai lövt! Wail hai wait, dat bi Gott alles mögelk is. Wau kummt dat, dat een Minske tau een anner, dai noah uns Mai’n dai Laivde hail un dal nait vedaint hät, Laivde up brengt? --Wail hai lövt! Wail disse Minske begräb’m hätt, dat bi Gott ja ok dai Laivde sülm’st tau Hum mögelk is, also tau een, dai disse Laivde genau so min tau stait. Worrum kann een, dai mit Minsken umgait, een Krank’nschwester, dai pfleegt, een Jugendleiter, dai suk vör jung Lüü insätt, of dai alleenstohn’de Frau, dai siet Johr’n vör hör behinderte Noah’be wasket, kookt un skon moakt, ... worrum kön’n all disse Minsken all treu un tauverlässig bi hör Arbeit blie’m dai suk doch noa uns Vörstellung overhopt nait lohnt? Ja, laiv Gemeen ik bin mi dor hail seker: In dai Hart’n van disse Minsken is ok immer een stark Glaube tau fin’n. Un disse stark Glaube hätt eb’n dai Treue un Tauverlässigkeit van Gott ken’n lehrt, un sai hem erkannt, dat wi dat, wat wi an Gott erfohrn, wiederge’m maut’n, um dormit wehr dai anne’n tau wiesen, dat wie uns up Gott verloat’n dürr’n, söll un kön’n.

Laiv Gemeen,
so is dat immer wehr un in daip’ste Grund van uns Leem’t, dai Glaube, van dai all dai Wunner herkoom und ut all dai Dinge entstoahn, dai uns dai Wohrheit van disse Woor’n wiesen un bewiesen: Wat bi dai Minsken unmögelk is, dat is mögelk bi Gott. Ik wünsch jau all mitnanner een gesegnete Johr 2009 , ik wünsch jau all een stark un fast Glauben an Gott un ik wünsch jau all mitnaner hailbült gaud Erfahrung’n mit sien wunderbor moi Mögelkeit’n. Oamen.

Link: http://www.predigt-eichendorf.de

geschrieben am 02.01.2009 um 15:32 Uhr.

*

[zur Übersicht]